قابل توجه دوستان ما در کافه کلاسیک

به تازگی ، من و دون کورلئونه و گرتا، صفحه ای در فیسبوک ایجاد کرده ایم به نام انجمن شاعران مرده. قرار است جایی باشد برای دور هم بودن و مزمزه کردن لذت سینما و ادبیات و موسیقی دور یک میز. صفحه تازه تاسیس شده و هنوز آنطور که باید خودمان هم به چم و خم این محیط تازه خو نگرفته ایم. اما به نظرم این محیط می تواند به پاتوقی دوستداشتنی تبدیل شود.

نه میخواهیم رکورد تعداد اعضا را به نام خود ثبت کنیم نه بهترین فاروم فارسی بشویم نه خودمان را جهانی کنیم نه اعضا را "مدیریت" کنیم! فقط میخواهیم از مخاطب هنر بودنمان در کنار هم لذت ببریم. دوستی های واقعی را آن هم با اسم های "واقعی" خودمان تجربه کنیم. بی تعارف بحث کنیم و بابت دوست داشتن یا دوست نداشتن چیزی خجالت نکشیم.

از همه دوستانی که از اتفاقات اخیر کافه کلاسیک ناراحت اند و دوست دارند دوباره در کنار هم از هنر بگوییم و بخوانیم و بشنویم و لذت ببریم، خواهش می کنم در این صفحه عضو شوند. اسم نمی برم تا احیانا موجب ناراحتی دوستی نشوم. خودشان می دانند!

انجمن شاعران مرده

پاتوقی برای همه عاشقان ادبیات و سینما و موسیقی

دیروز در کافه کلاسیک در امتداد انتقاداتی که توسط دوستان از شرایط کافه مطرح شده، چیزی نوشته بودم که به محض ارسال آن با پیغام لغو عضویت مواجه شدم! نمی توانم بگویم که از این اتفاق ناراحت شدم، چون این رفتار مدیریت، عملا درستی حرفهای مرا ثابت کرد. اما در هر حال برای رفع برخی سوتفاهمات نزد دوستان به خصوص دوست گرامی ام منصور، انتشار این نوشته را لازم دیدم.

از منصور عزیز بابت بیان صریح و صادقانه دغدغه هایش تشکر می کنم. برای رفع پاره ای سوءتفاهمات، من هم چند نکته را – نه در مقام پاسخگویی که تنها در مقام روشنگری- بیان می کنم، باشد که مورد توجه عزیزان قرار گیرد.

من، هری، ویتو، ریکو و برخی دیگر از دوستان خواسته ای داریم که همانا رفتار محترمانه مدیریت نسبت به اعضاست. اینکه در پاسخ به انتقادهایشان، سکوتهای توهین آمیز و "همینی که هست" تحویل ندهند، و اگر با پیشنهادی یا انتقادی مخالفند این مخالفت را با نوشته های صادقانه و صریح بیان کنند ، نه با حذف و مسدود کردن منتقد و یا بهانه هایی که در حکم توهین به شعور مخاطب است، و در یک کلام به اعضای کافه به عنوان انسانهایی با شعور و عاطفه نگاه کنند نه پروفایل های بی جان و قابل "مدیریت".

گمان نمی کنم این خواست زیاد و گستاخانه ای باشد و بعید می دانم هیچکدام از اعضای کافه، چنین رفتاری را انتظار نداشته باشد. اما متاسفانه رفتار مدیریت در این چند ماه اخیر بسیار توهین آمیز و به دور از صداقت و شهامت بوده است.

شاید شما جریانات منجر به مسدود شدن من را به خاطر داشته باشید. تا چند روز قبل از آن برخی دوستان – که من هنوز به آنها نپیوسته بودم – نسبت به سوءمدیریت کافه انتقاد داشتند و انتقادات آنها با سکوت و بی اعتنایی ادمین پاسخ داده شده بود. من پیام کوتاهی در آن بحث خطاب به دوستان نوشتم که بهتر است دست از اعتراضات "بیهوده" خود بردارند که ناگهان ادمین که تا چند روز در غیبت تشریف داشت، ظاهر شد و با نقل قول بخشی از نوشته کنایه آمیز من و قرمز کردن جمله خاصی از آن ، به اصطلاح به انتقادات پاسخ داد و نظرات همه را با سو استفاده از نظر دیگری به هیچ انگاشت! و از آن بدتر دستور داد که تا اطلاع ثانوی کسی در اینباره چیزی ننویسد!! چنین رفتاری محترمانه است؟ آیا در طول آن چند روز نمی توانست پاسخی هر چند کوتاه اما صادقانه به انتقادات بدهد؟ حتما باید حرف دیگری را به نفع خود مصادره به مطلوب میکرد؟ حتما باید چنین سیاست زشتی پیاده میکرد؟ چنین رفتاری متین ترین افراد را هم خشمگین می کند.

مگر تا پیش از آن، مدیریت از من از گل نازک تر شنیده بود؟! من کاری به کسی نداشتم و در چند بحث مورد علاقه خودم شرکت می کردم ، اما ادمین با این کار ناشایست، مرا به مخالفت با این نوع رفتارها و طرز فکری که این رفتارها را سبب می شود، وادار کرد.

چند روز بعد، ویتو برای ورود به کافه مشکل نرم افزاری پیدا کرد که من از مدیریت – هر چند با لحنی تند – خواستم که به این مشکل رسیدگی کنند و لااقل شبهه ای که ممکن است از این ماجرا ایجاد شود را رفع کند! (و در حقیقت من مدیریت را به چیزی متهم نکرده بودم بلکه یک "احتمال" که ممکن بود به ذهن هر کسی رسیده باشد را مطرح کردم.) و کمتر از دو دقیقه بعد مجددا ادمین پیدا شد و پیام تندی به من فرستاد که : "فقط 10 دقیقه فرصت داری نوشته ات را اصلاح کنی و الا ...!" و وقتی از من پاسخ دریافت کرد که چیزی را تغییر نخواهم داد، برای مسدود کردن من 10 ثانیه هم صبر نکرد! بعد با آی دی سروان رنو در بحث کلانتری، مسدود کردن مرا با بهانه هایی مثل "انکار دستاوردهای درخشان کافه!" (و چه اصطلاح آشنایی!) اعلام کرد. انگار نه انگار که اگر این کافه دستاوردی دارد، "میثم" هم در آن سهیم بوده است. حال بگذریم از چیزی که در پروفایلم نوشت که خوشمزگی توهین آمیزی بود!

ادمین در آن لحظه با خود فکر نکرد که "چرا میثم هم - که تا به حال از بی حاشیه ترین اعضا بوده - اینطور اعتراض می کند، نکند مشکل از رفتار من باشد؟" نه! ادمین هرگز از خود چنین سوالی نکرد و مسدود کردن مرا ساده ترین راه برای حفظ "آرامش" کافه و ادامه "دوستی"ها و نگه داشتن "احترام" خود نزد دیگر اعضا دانست.

بعد با آی دی ایران کلاسیک در همان بحث با گرفتن ژست لیبرال مآبانه، از من خواست پس از پایان دوران مسدودیت! دوباره به کافه برگردم. از کنار هم قرار دادن ژست اخلاقی ایران کلاسیک و پیام تند و موهن ادمین (که هر دو یک نفرند) چه نتیجه ای می توان گرفت؟ آیا این رفتار دوگانه ، چیزی غیر از بی صداقتی و ریاکاری مدیر را می رساند؟ حال، ما که خواهان اصلاح این رفتارها و اعمال یک مدیریت سالم و صادقانه هستیم، انتظار زیادی داریم؟

من و ویتو ، دنبال نفع شخصی از این کافه نیستیم، اما وقتی این استعداد بالقوه در کافه را که با بی اعتنایی و سوء رفتار مدیریت به هدر می رود ، می بینیم ناراحت می شویم. وقتی این کافه می تواند به جایی برای تجربه دوستی بدل شود ، چرا این دوستی ها زیر تعارفها و ژست های پوچ، دفن شود؟ مگر نه که دوستی ها همواره از درون ستیزه ها زاده می شوند؟ وقتی می توان در این محیط ، تضارب آرا و اختلاف سلیقه را به بحثهایی راهگشا و آموزنده برای همه (تنها گوشه ای از این اختلاف سلیقه ها به بحثی چون بازنگری اسطوره ها تبدیل شده است) ، تبدیل کرد؛ چرا باید با محافظه کاری همه چیز را خراب کنیم؟

صادقانه بگویم ، اگر من در بحثهای مختلف با لحنی تندتر از حد متعارف می نویسم (فیلمهای کلاسیک، فیلم فارسی و شمایلهایی چون فردین، جریان نقد فیلم منسوب به پرویز دوایی) تنها قصدم کشاندن دوستان مخالف به بحثهاست، نه خدای نکرده ناراحت کردن دوست داران این پدیده ها. من میخواهم همه ما، با کنار گذاشتن خجالت های بیهوده و شرم های اخلاقی پوچ ، با شجاعت، بدیهی شده ترین علاقه های خود و دوستانمان را به پرسش بگیریم. تنها با گذشتن از مرزهای ذهنی – خود و یکدیگر- است که می توان دوستی را تجربه کرد. و الا تایید مدام یکدیگر، در واقع چیزی جز دوری و بیگانگی و وحشت از دوست شدن نیست. و در حقیقت تنها همین گفتگوها و پرسشهای مدام است که می تواند تصعید شده و به اندیشه های بدیع تبدیل گردد. به قول میشل فوکو: «تنها گفتمان می تواند واقعیت را شکل دهد، حتی اگر بیانگر آشفتگی سوژه باشد.»

مدیریت سایت، با رفتارهای سوء خود، به بهانه "حفظ دوستی" های ظاهری ، اجازه شکل گیری گفتمان را در کافه نمی دهد، میخواهیم این رفتار اصلاح شود. باور کنید که انتظار زیادی نیست.

دریافت

دریافت

ارتش سایه ها (ژان پییر ملویل - 1969)

گویندگان :

نصرالله مدقالچی (لینو ونتورا / فیلیپ ژربیه)

منوچهر والی زاده (ژان پییر کسل / ژان فرانسوا)

فهیمه راستگار (سیمون سینیوره / ماتیلده)

جلال مقامی (پل کروشه / فلیکس)

ایرج رضایی (فیلیپ موری / لوک ژاردی)

خسرو شمشیرگران (کریستین باربیه / لوبیسون)

امیر زند (آلن دکاک / لروان)

ناصر احمدی (در چند نقش) و ... 

********

محبوبترین هایم در میان فیلمهای ایرانی

********

محبوبترین هایم در میان بازیگران مرد ایرانی

********

محبوبترین هایم در میان بازیگران زن ایرانی

********

دانلود

آنها به اسب ها شلیک می کنند. مگر نه؟ (سیدنی پولاک - 1969)

گویندگان:

تاجی احمدی (جین فوندا / گلوریا)

منوچهر والی زاده (مایکل سارازیان / رابرت)

نیکو خردمند (سوزانا یورک / آلیس)

چنگیز جلیلوند (گیگ یانگ / راکی)

عباس نباتی (رد باتونز / ملوان)

نجما فروهی (بانی بدلیا / روبی)

ولی الله مومنی (مایکل کنراد / رولو)

مهدی آرین نژاد (بروس درن / جیمز)

فرشید فرزان (رابرت فیلدز / جوئل)

فهیمه راستگار (الن آن مک لیری / شرل) همچنین به جای ماج کندی به نقش خانم لیدون

محمد علی دیباج (تیم هربرت / دکتر) همچنین چند نقش کوتاه دیگر

جناب وزیر در مصاحبه با دخترش کم می آورد!  دانلود

جناب وزیر به دنبال دستاورد ماندگار!  دانلود

کلنجارهای وزیر و معاون با گویندگی های زیبای منوچهر والی زاده و پرویز ربیعی.  دانلود

آقای وزیر از اصولش کوتاه نمی آید!  دانلود

بله آقای وزیر (آنتوني جي ، جاناتان لين - 1980 تا 1984)

مدیر دوبلاژ : محمود قنبری

گویندگان :

منوچهر والی زاده (پل ادینگتون / جیم هکر)

پرویز ربیعی (نایجل هورترون / سر همفری اپلبی)

افشین زینوری (درک فولدز / برنارد وولی)

نگین کیانفر (دایانا هادینات / آنی هکر)

به همراه : کیکاووس یاکیده ، ناصر احمدی ، محمود قنبری ، عباس نباتی ، حسين عرفاني ، مينو غزنوي ،‌ سيامك اطاسي ، فريبا رمضانپور ، علي همت موميوند و ...